Onderzoekersprofiel: Dr. Carly Demopoulos over hoe gezinnen het spraakonderzoek bevorderen
In dit onderzoekersprofiel deelt Carly Demopoulos, PhD, universitair hoofddocent aan de UC San Francisco, haar eerste bevindingen over spraak en communicatie bij kinderen met het 16p11.2-deletiesyndroom. Ze benadrukt ook hoe gezinnen die bij Simons Searchlight zijn aangesloten het onderzoek ondersteunen en hoe Research Match onderzoekers in contact brengt met gezinnen die geïnteresseerd zijn in deelname.
Bekijk hieronder de hoogtepunten van ons gesprek en lees het volledige interview om meer te weten te komen over haar werk en de belangrijke rol die gezinnen spelen bij het bevorderen van onderzoek.
Noot van de redactie: Deze vraag-en-antwoordrubriek is een bewerking van een opgenomen Zoom-interview met dr. Demopoulos. De antwoorden zijn uitgeschreven en aangepast om de leesbaarheid te vergroten, waarbij haar oorspronkelijke woorden en de betekenis ervan behouden zijn gebleven.
1. Wat heeft je ertoe aangezet om onderzoek te doen naar zeldzame genetische aandoeningen en spraakontwikkeling?
Mijn inspiratie om onderzoek te doen naar kinderen met zeldzame genetische aandoeningen komt voort uit mijn ervaringen met kinderen met een spraakstoornis en autisme. Ik heb zelf eens op een pasgeboren baby in onze buurt gepast die nog niet sprak, en later kwamen we erachter dat hij autistisch was. Het was echt fascinerend hoe hij ons met zijn huilen kon laten weten wat hij nodig had, en ik denk dat ik, toen ik als kind op hem paste, niet besefte hoe fenomenaal dat eigenlijk was.
Later deed ik tijdens mijn studie ervaring op met gedragstherapie en werkte ik vervolgens als leerkracht in het speciaal onderwijs. Ik leerde steeds meer over autisme, en toen ik op die ervaringen terugkeek, zag ik hoe die baby ons met zijn huilen had geleerd om selectief licht in zijn slaapkamer te laten schijnen wanneer hij uit zijn dutje wakker werd, zodat het voor hem waarschijnlijk prettiger zou zijn. De manier waarop die baby ons allemaal ‘trainde’, maakte grote indruk op mij wat betreft het vinden van manieren om te communiceren en communicatiebarrières te overwinnen, en dat is wat ik zo geweldig vond aan mijn werk als leerkracht in het speciaal onderwijs.
In mijn klas zaten alleen leerlingen die nauwelijks of helemaal niet spraken, en ik was gefascineerd door de vaardigheden die deze kinderen konden laten zien, ondanks dat ze niet konden praten, en daarom wilde ik spraakwetenschap gaan studeren. Dat heeft ertoe geleid dat ik de gemeenschap rond het 16p11.2-deletiesyndroom heb ontdekt toen ik hier naar UCSF kwam.

Het Simons VIP-project liep ten einde toen ik aankwam, maar ik kon wel deelnemen aan de familiebijeenkomst in Falls Church, Virginia, en wat gegevens verzamelen over kinderen met het 16p11.2-deletiesyndroom om ons te helpen de spraakmotorische controle te meten. We proberen al geruime tijd financiering te krijgen voor een grootschalig project waarbij we mensen hier naar UCSF kunnen halen voor een uitgebreide beoordeling en hersenscans, om zo beter te begrijpen waarom we spraakverschillen waarnemen. Door deze groep te bestuderen, krijgen we meer inzicht in de behandeling van spraakproblemen bij kinderen met het 16p11.2-deletiesyndroom, en dit kan mogelijk ook bijdragen aan een beter begrip van kinderen binnen het bredere autismespectrum die geen bekende genetische afwijkingen vertonen.
2. In hoeverre hebben gezinnen en patiëntenbelangenorganisaties uw onderzoek mede vormgegeven?
Ik werk vrij intensief samen met onze gezinnen wanneer ze aan onze onderzoeken deelnemen. Dat geeft me de kans om meer te weten te komen over hun standpunten en ervaringen. Dat alles is van invloed op hoe ik denk over de werking van de menselijke biologie en hoe we onze onderzoeken opzetten. Omdat we de gezinnen zo goed mogelijk teruggeven wat we hebben, leggen we vaak uit dat onderzoek niet direct voordelen voor gezinnen oplevert, maar dat de effecten op de lange termijn dat wel kunnen doen. We doen ons uiterste best om feedback te geven over alles wat we kunnen aan de kinderen die aan ons onderzoek deelnemen. Zo kan ik wat tijd van goede kwaliteit doorbrengen met de ouders om de onderzoeksresultaten te bespreken en meer te weten te komen over hun achtergrond. Dat doen we in het kader van ons onderzoek, wat mijn visie en die van mijn team voortdurend verrijkt.
We hebben ook meer formele samenwerkingsverbanden gehad met tal van familiestichtingen, waaronder de 16p Genetic Foundation, en enkele andere stichtingen die zich bezighouden met genetische en neurologische ontwikkelingsstoornissen, waar ik vergaderingen bijwoon en met gezinnen in gesprek ga.
We hebben een adviesraad voor het 22q21.2-deletiesyndroom, waarin we samen met belanghebbenden werken aan het in kaart brengen en vormgeven van de richting van het onderzoek. Dit is een doorlopend onderdeel van ons werk dat zowel in de dagelijkse praktijk is geïntegreerd als deel uitmaakt van de meer formele mogelijkheden voor feedback en kennisverwerving.
3. Hoe heeft Simons Searchlight je onderzoek ondersteund?
Zonder Simons Searchlight zouden we volgens mij niet de kans hebben gehad om de deelnemers te vinden die we nodig hebben voor ons onderzoek. We moeten een voldoende groot aantal deelnemers met het 16p11.2-deletiesyndroom werven, zodat we een grondige fenotypering kunnen uitvoeren en elke deelnemer in ons onderzoeksontwerp kunnen behandelen als het unieke individu dat hij of zij is. We moeten deze mensen vinden, en dankzij Simons Searchlight kunnen we gebruikmaken van Research Match om ons onderzoek onder de aandacht te brengen bij mensen die mogelijk geïnteresseerd zijn en benaderd willen worden voor dit soort onderzoeksmogelijkheden. Zonder die mogelijkheid weet ik niet of ik had kunnen aantonen dat ik zeker het juiste aantal deelnemers zou vinden om dit onderzoek uit te voeren, en dan zou het in de eerste plaats nooit gefinancierd zijn.
4. Waarom is het belangrijk dat gezinnen in de loop van de tijd gegevens blijven aanleveren voor onderzoek?
Voor ons huidige onderzoek maken we geen gebruik van aanvullende gegevens die al in de database aanwezig zijn, afgezien van de diagnostische classificatie van het 16p11.2-deletiesyndroom. Maar het feit dat de deelnemers ons gegevens verstrekken die weer met hen worden gedeeld, en dat we via al deze deelname aan onderzoek een rijke database met informatie opbouwen, is ontzettend belangrijk. Dit stelt onderzoekers namelijk in staat om nieuwe vragen te stellen met grotere steekproeven dan ooit mogelijk zou zijn als we allemaal op eigen houtje zouden werken. Dat delen van gegevens is een manier om al deze inspanningen in individuele projecten te benutten voor het opbouwen van een database op grotere schaal, die kan worden gebruikt voor verdere analyses en waarmee meer rendement kan worden gehaald uit al het werk dat de deelnemers hebben verricht, bovenop de oorspronkelijke onderzoeken waaraan zij hebben deelgenomen.
5. Hoe maakt uw team gebruik van de informatie uit Simons Searchlight, en welke aanvullende gegevens verzamelt u tijdens uw onderzoeken?
Het soort gegevens dat we gebruiken, is de classificatie – de diagnose van de 16p-kopieaantalvariant – zodat we deelnemers kunnen werven. We verzamelen een uitgebreide reeks neuropsychologische tests, evenals een autisme-diagnostische evaluatie. We voeren een multimodaal protocol voor hersenscans uit, waarbij we de elektrofysiologie onderzoeken met behulp van magneto-encefalografie. We voeren magnetische resonantie-spectroscopie uit, evenals functionele en structurele MRI en diffusietensorbeeldvorming. We brengen de neurobiologie, cognitieve functies en neuropsychologische functies in kaart bij deze diverse groep mensen met het 16p11.2-deletiesyndroom, zodat we de gegevens kunnen analyseren op een manier die rekening houdt met al die individuele variabiliteit. Dat is echt belangrijk om in een model te verwerken bij het achterhalen van de onderliggende oorzaken van verschillen.
6. Wat heb je tot nu toe uit je onderzoek geleerd, en hoe zouden deze bevindingen uiteindelijk gezinnen kunnen helpen?
We willen deze gegevens al jaren verzamelen, al sinds de familiebijeenkomst in Falls Church, Virginia, waar we een proefgroep van deelnemers hadden die een uniek profiel van de spraakmotorische controle vertoonde. Wij denken dat dit unieke profiel een verklaring biedt voor een deel van de spraakmoeilijkheden en spraakapraxie die we bij veel kinderen met het 16p11.2-deletiesyndroom zien. Dankzij die gegevens kregen we financiering voor een onderzoek naar kinderen met autisme met onbekende genetische oorzaken en uiteenlopende spraakvaardigheden, evenals voor dit nieuwe onderzoek – waarvoor momenteel deelnemers worden geworven – naar kinderen met het 16p11.2-deletiesyndroom. Uit deze onderzoeken zien we een vergelijkbaar maar toch duidelijk verschillend patroon van verschillen tussen mensen met autisme met onbekende genetische oorzaken en mensen uit de 16p-gemeenschap uit Falls Church.
We proberen de 16p-gemeenschap terug te halen naar UCSF om een uitgebreidere evaluatie uit te voeren, waarbij we daadwerkelijk hersenscans kunnen maken en vragen kunnen stellen over de neurobiologie die ten grondslag ligt aan deze verschillen. Wat we ontdekken is een fenotype van de spraakmotorische controle dat de werking van de hersenen beïnvloedt op manieren die ook verband houden met hun klinische spraakpresentatie, en dat is echt cruciaal. De bevindingen sluiten mooi op elkaar aan en zijn erg spannend, omdat ze ons wijzen op het mechanisme dat hun spraak beïnvloedt en bepaalde verschillen benadrukken, zodat we dat mechanisme kunnen gaan testen door mogelijke behandelingen en interventies te ontwikkelen. Als we de oorzaak van het probleem kunnen aanpakken, kunnen we kinderen daadwerkelijk verder helpen met hun therapieën, omdat we daarmee een belemmering voor het spreken en het leren spreken wegnemen. Dit is voor ons heel spannend nu we beginnen met het omzetten van ons onderzoek in klinische proeven, iets wat we het komende jaar van plan zijn te doen.
7. Hoe heeft het Research Match-programma van Simons Searchlight u geholpen bij het vinden van deelnemers voor uw onderzoeken?
We hebben Research Match gebruikt om deelnemers te vinden die voldoen aan de inclusiecriteria voor ons onderzoek waarvoor we momenteel deelnemers werven. Zonder Research Match hadden we volgens mij niet genoeg deelnemers kunnen vinden in de leeftijdsgroep die we nodig hebben voor ons onderzoek naar het 16p11.2-deletiesyndroom. Ik denk dat dat een bijna onmogelijke opgave zou zijn geweest. Het zou veel menselijke inspanning hebben gekost om zelf contact op te nemen met en onze eigen doorverwijzers in het hele land te vinden, terwijl Research Match dat voor ons heeft gerealiseerd. De enige manier om dit soort onderzoek te doen, is door te vertrouwen op een hulpmiddel als dit om aan te tonen dat je in staat bent om het benodigde aantal kinderen te werven en te vinden. Lokale werving werkt niet, omdat er bij zeldzame aandoeningen in de directe omgeving gewoonweg niet genoeg mensen te vinden zijn. We moeten landelijk werven, en dit soort register stelt ons juist in staat om dat te doen.
8. Wat zijn de volgende stappen in je onderzoek, en welke vooruitgang hoop je te boeken?
De volgende stappen in ons onderzoek zullen gericht zijn op het afronden van de werving van deelnemers en het verzamelen van gegevens. We hebben meer gezinnen nodig die naar San Francisco komen om ons te bezoeken. We nodigen u uit om hier een paar dagen te verblijven, waarna we een uitgebreide evaluatie uitvoeren van de deelnemende kinderen en samen met de ouders hun medische geschiedenis in kaart brengen. Vervolgens gaan we de gegevens op groepsniveau analyseren, net zoals we dat bij het autismeonderzoek hebben gedaan. We zullen de ouders zoveel mogelijk individuele feedback geven, zodat ze niet vijf jaar hoeven te wachten tot het onderzoek is afgerond om iets te weten te komen. We willen dat de ouders al tijdens hun deelname te weten komen wat we met hen kunnen delen.
Onze volgende stappen zijn om de lessen die we uit het autismeonderzoek hebben getrokken toe te passen en klinische proeven op te starten, zodat we de volgende fase kunnen ingaan: het testen van mechanismen en het identificeren van nieuwe interventiemethoden. Daarnaast zetten we onze gegevensverzameling voort voor dit 16p-onderzoek, waarvoor momenteel deelnemers worden geworven, zodat we die gegevens ook kunnen gebruiken om het mechanisme op een andere, meer op maat gesneden manier te onderzoeken. Het uiteindelijke doel van al dit werk is inzicht te krijgen in de diverse manieren waarop spraak op verschillende manieren kan worden ingezet, en te achterhalen welke manieren nuttig zijn en welke manieren uitdagingen of belemmeringen vormen. Het gaat er bij dit alles om mensen te helpen verder te komen dan waar ze nu staan en hun potentieel op dit gebied te benutten.
Ik denk dat spraak een van de allerbelangrijkste vaardigheden is. Wanneer er sprake is van een spraakstoornis, is dat altijd een van de grootste zorgen binnen de oudergroepen en de gemeenschappen waarmee ik werk. We willen kinderen helpen om meer vooruitgang te boeken met hun spraaktherapieën, en we krijgen nu een aantal veelbelovende resultaten die ons daarbij zullen helpen.
9. Wat zou je willen dat gezinnen bij wie net de diagnose is gesteld, weten over het belang van onderzoek en de gemeenschap?
Ik zou graag willen dat een gezin waarvan net de diagnose is gesteld, weet dat ze deel uitmaken van een geweldige gemeenschap van mensen. Ik werk al heel lang met gezinnen van kinderen met zeldzame genetische aandoeningen, en met gezinnen van kinderen met autisme waarvan de genetische oorzaak onbekend is en met bredere neurologische ontwikkelingsverschillen. Deze groep mensen bestaat uit de allerbeste mensen. Je hebt een geweldig ondersteuningsnetwerk. Deze gezinnen zijn bereid om keihard te werken om ons te helpen bij het leren. Ze steken zoveel tijd en energie in ons. Het vergt veel om het soort onderzoek te doen dat wij doen, om zo diepgaand met elk kind bezig te zijn. We vragen veel gezinnen om ons veel van hun tijd te geven, en we proberen daar zoveel mogelijk voor terug te doen. Maar we zouden dit allemaal niet kunnen doen zonder dat gezinnen bereid zijn ons die tijd te geven, en het is ontzettend gul van gezinnen die al zo hard werken om hun kinderen naar allerlei therapieën en medische afspraken te brengen. Dit zijn drukbezette mensen, en toch zijn ze bereid zo gul te zijn en tijd vrij te maken voor ons en voor elkaar.
Ik heb ook keer op keer van ouders gehoord dat de gemeenschap van andere ouders de grootste bron van steun en hulp is, misschien zelfs nog wel meer dan hun zorgverleners. Er is dus een geweldige gemeenschap. Zoek contact met hen, leg banden en neem, voor zover je daartoe in staat bent, deel aan onderzoek en zorg dat je in dat onderzoek vertegenwoordigd bent, zodat we meer te weten komen over je kind en het unieke profiel dat het met zich meebrengt. Zonder gezinnen die bereid zijn al het werk te doen dat bij deelname aan onderzoek komt kijken, zouden we niets leren en zouden we niet kunnen helpen. Ik weet dat jullie het druk hebben, ik weet dat jullie tot de drukste gezinnen behoren, en ik wil gewoon even de gezinnen bedanken die al hun tijd aan ons hebben besteed. Het is een enorme inspanning. Mijn dochter had zich vrijwillig aangemeld voor het onderzoek, dus mijn man begeleidde haar door het onderzoek heen, en hij klaagde als een gek tegen mij over hoeveel werk het was. En ik zei: weet je wat? Er zijn heel veel gezinnen die dit ook hebben gedaan, en daarom begrijp ik heel goed hoe zwaar het is. Ik ben altijd dankbaar als gezinnen zeggen dat het de moeite waard was, dat ze zoveel over hun kind hebben geleerd en blij zijn dat ze het hebben gedaan. Ik hoop dat we veel andere mensen kunnen bereiken en samen kunnen werken om meer te leren over hoe we kinderen kunnen helpen.
Alle foto’s zijn afkomstig van dr. Carly Demopoulos
Volg onze vooruitgang
Schrijf je in voor de Simons Zoeklicht nieuwsbrief.

